Synnwyr cyffredin yw barn gadarn, ymarferol a ystyrir yn farn ddoeth, ac a gaiff ei rhannu gan berson cyffredin, nid arbenigwr pwnc. Daw'r gair synnwyr o'r Lladin sentire (hefyd Gymraeg fel 'synio'; 'cydsynio').
Mae dealltwriaeth bob dydd o synnwyr cyffredin yn deillio o drafodaeth athronyddol hanesyddol mewn sawl iaith Ewropeaidd. Mae termau cysylltiedig mewn ieithoedd eraill yn cynnwys Lladin sensus communis (barn y gymuned), Groeg αἴσθησις κοινὴ (aísthēsis koinḕ), a Ffrangeg bon sens (synnwyr da), ond nid yw'r rhain yn gyfieithiadau syml ym mhob cyd-destun. Gall yr ystyr Cymraeg awgrymu mwy neu lai o addysg a doethineb, ac yn sicr, ystyrir y bobl gyffredin (y werin) yng Nghymru fel pobl dysgedig a chall, heb ronyn o sonobyddiaeth.
Mae gan "synnwyr cyffredin" hefyd o leiaf ddau ystyr athronyddol penodol. Y cyntaf yw gallu enaid yr anifail ( ψῡχή, psūkhḗ, seic) a gynigir gan Aristotle, sy'n galluogi gwahanol synhwyrau i ganfod ar y cyd nodweddion pethau corfforol megis symudiad a maint, gan ganiatáu i bobl ac anifeiliaid eraill wahaniaethu ac adnabod pethau corfforol. Mae'r synnwyr cyffredin hwn yn wahanol i ganfyddiad synhwyraidd sylfaenol ac i feddwl rhesymegol dynol, ond mae'n cydweithredu â'r ddau. Dylanwadwyd ar yr ail ddefnydd o'r term yn gan y Rhufeiniaid ac fe'i defnyddir ar gyfer sensitifrwydd un person at berson arall, a'r gymuned.[1] Yn union fel yr ystyr bob dydd, mae'r ddau o'r rhain yn cyfeirio at fath o ymwybyddiaeth sylfaenol ac at y gallu i farnu y disgwylir i'r rhan fwyaf o bobl gytuno ag ef yn naturiol, hyd yn oed os na allant esbonio pam.
Mae'r holl ystyron hyn o "synnwyr cyffredin", gan gynnwys y rhai bob dydd, wedi'u cydgysylltu mewn hanes cymhleth ac maent wedi esblygu yn ystod dadleuon gwleidyddol ac athronyddol pwysig o fewn y gwareiddiad Gorllewinol modern, yn enwedig tra'n ymwneud â gwyddoniaeth, gwleidyddiaeth ac economeg.[2]
Ers Oes yr Oleuedigaeth mae'r term "synnwyr cyffredin" wedi'i ddefnyddio ar gyfer effaith rhethregol yn gymeradwy, fel safon ar gyfer chwaeth dda a ffynhonnell axiomau gwyddonol a rhesymegol, ac yn anghymeradwy, fel rhywbeth sy'n cyfateb i ragfarn ac ofergoeliaeth ddi-chwaeth . Ar ddechrau'r 18g y cafodd yr hen derm athronyddol hwn ei ystyr Saesneg modern gyntaf: "Y gwirioneddau plaen, hunan-amlwg neu ddoethineb confensiynol nad oedd angen unrhyw soffistigedigrwydd i'w hamgyffred a dim prawf i'w dderbyn yn union oherwydd eu bod yn cyd-fynd mor dda. gyda galluoedd deallusol sylfaenol (synnwyr cyffredin) a phrofiadau'r corff cymdeithasol cyfan."[3] Dechreuodd hyn gyda beirniadaeth Descartes ohono, a'r hyn a ddaeth i gael ei adnabod fel yr anghydfod rhwng " rhesymoliaeth " ac " empiriaeth " . Yn llinell agoriadol un o'i lyfrau enwocaf, Discourse on Method, sefydlodd Descartes yr ystyr modern mwyaf cyffredin, a'i ddadleuon, pan ddywedodd fod gan bawb faint tebyg a digonol o synnwyr cyffredin ( bon sens ). ), ond anaml y caiff ei ddefnyddio'n dda. Felly, mae angen dilyn dull rhesymegol amheus a ddisgrifiwyd gan Descartes ac ni ddylid dibynnu’n ormodol ar synnwyr cyffredin. Yn yr Oleuedigaeth a ddilynodd yn y 18fed ganrif, daeth synnwyr cyffredin i'w weld yn fwy cadarnhaol fel sail i feddwl modern. Cyferbynid ef â metaffiseg, a gysylltid, fel Carteseg, â'r Ancien Régime . Disgrifiwyd pamffled polemical Thomas Paine Common Sense (1776) fel y pamffled gwleidyddol mwyaf dylanwadol yn y 18fed ganrif, sy'n effeithio ar chwyldroadau America a Ffrainc.[4] Heddiw, mae'r cysyniad o synnwyr cyffredin, a'r ffordd orau o'i ddefnyddio, yn parhau i fod yn gysylltiedig â llawer o'r pynciau mwyaf lluosflwydd mewn epistemoleg a moeseg, gyda ffocws arbennig yn aml wedi'i gyfeirio at athroniaeth y gwyddorau cymdeithasol modern .